Dramat elżbietański
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Romeo i Julia to gatunkowo tragedia, klasyfikowana często dodatkowo określeniem „tragedia elżebietańska”. Druga część nazwy wiąże się z okresem panowania w Wielkiej Brytanii królowej Elżbiety I. Pierwsza część odsyła do tragedii greckiej i rzymskiej oraz do tragedii renesansu, tragedia elżbietańska różni się jednak zasadniczo od swoich poprzedniczek. Nie obowiązują w niej bowiem klasyczne reguły twórczości dramatycznej: zasada trzech jedności (czasu, miejsca i akcji), zasada decorum (odpowiedniość treści i formy), jednoznaczność w charakteryzowaniu postaci. Odejście przez Szeskpira od tych klasycznych reguł było świadome. Szekspir doskonale znał najznakomitsze dzieła normatywne antyku, pokazujące, jak powinno się tworzyć w ramach poszczególnych rodzajów i gatunków literackich: Poetykę Arystotelesa, List do Pizonów Horacego. Znając więc antyczne reguły, Szekspir sam decydował, czy wprowadzić je na scenie. Bywało, że dramaturg zachowywał pewne elementy zasady trzech jedności (Burza) czy tylko jedność czasu (Sen nocy letniej) lub akcji (Makbet).

Odejście od wzorca antycznego było związane także z nieutrzymywaniem wszystkich elementów tragedii w wysokim tonie. W Romeo i Julii pojawiają się liczne wątki komiczne. Mniej lub bardziej komiczny charakter ma aż jedna trzecia tekstu utworu, w znacznej mierze komiczne są dwie ważne postaci dramatu – Merkucjo i Niania (Marta).

Oznacz znajomych, którym może się przydać




  Dowiedz się więcej
1  Romeo i Julia - streszczenie
2  Język dramatu
3  Dlaczego miłość Romea i Julii inspirowała i inspiruje do dziś cały świat? – ponadczasowość i uniwersalizm tragedii



Komentarze
artykuł / utwór: Dramat elżbietański







    Tagi: